دانشجویان کامپیوتر دانشگاه نبی اکرم

از همان آغاز قرار بود كه اين اتصال بسيار ساده باشد و انرژي اندكي را مصرف كند، بنابراين كمترين امنيت را براي آن در نظر گرفتند؛ يعني اين پروتكل رمزنگاري و احراز هويت امني را در خود ندارد.

با توجه به آن‌كه بيشتر محدوده‌هاي فركانسي (راديويي، مكروويو، فروسرخ و فرابنفش) كه ساخت دستگاه فرستنده™گيرنده آن ساده و ارزان باشد، پيشتر استاندارد شده و كاربردهاي خاص خود را يافته بود، باند فركانسي 4/2 گيگاهرتز براي آن در نظر گرفته شد.

البته اين باند هم با استاندارد ‌IEEE 802.11‌ تداخل دارد كه با تكنيكي كوچك از مشكل آن مي‌كاهند.

نخستين نگارش بلوتوث در سه كلاس برد تا 1، 10 و 100 متري و پهناي باند تا 1 مگابيت بر ثانيه براي انتقال داده‌ها در نظر گرفته شد كه البته در عمل بخشي از آن هم به‌عنوان اطلاعات سربار هدر مي‌رفت. بلوتوث 2 (10 نوامبر 2004) اين سرعت را به 3 مگابيت بر ثانيه و بلوتوث 3 (21‌‌‌آوريل 2009) نيز سرعت انتقال را به بيش از اين مقدار رسانيد.

در مجموع مي‌توان گفت كه بلوتوث روش انتقال ساده و ارزاني براي اطلاعات است، اما ايمن نيست و يك نفوذگر نه‌چندان ماهر هم مي‌تواند اطلاعات انتقالي را شنود و يا حتي بدون اجازه، براي ديگر كاربران ارسال كند.

همچنين ايمني پايين اين روش موجب امكان‌ناپذيري تعقيب و كشف نفوذگران مي‌شود. پس در هنگام فعال بودن بلوتوث گوشي، مواظب اطلاعات خود باشيد و وقتي كه كار به‌خصوصي نداريد، آن را غيرفعال كنيد.