آداب معاشرت پیامبر (ص)

در ميان جمع، بشّاش و گشادهرو و در تنهايى، سيمايى محزون و متفكّر داشت.

هرگز به روى كسى خيره نگاه نمىكرد و بيشتر اوقات چشمهايش را به زمين می دوخت.

اغلب دو زانو می نشست و پاى خود را جلوى هيچ كس دراز نمی كرد.

در سلام كردن به همه، حتّى بردگان و كودكان، پيشدستى می كرد و هر گاه به مجلسى وارد می شد نزديكترين جاى را اختيار می نمود.

اجازه نمی داد كسى جلوى پايش بايستد و يا جا برايش خالى كند.

سخن همنشين خود را قطع نمی كرد و با او طورى رفتار می كرد كه تصوّر می شد هيچ كس نزد رسول خدا از او گرامی تر نيست.

بيش ا ز حدِّ لزوم سخن نمىگفت، آرام و شمرده سخن می گفت و هيچ گاه زبانش را به دشنام و ناسزا آلوده نمی ساخت.

در حيا و شرمِ حضور، بى مانند بود.

هر گاه از رفتار كسى آزرده مىگشت ناراحتى در سيمايش نمايان مىشد، ولى كلمه گِله و اعتراض بر زبان نمی آورد.

از بيماران عيادت می نمود و در تشييع جنازه حضور می يافت.

جز در مقام داد خواهى، اجازه نمی داد كسى در حضور او عليه ديگرى سخن بگويد و يا به كسى دشنام بدهد و يا بدگويى نمايد.