اون روزِ اول تــــو کلاس
من بـــودمو،تـــو بـــودیو
بـــچه هـای پُر رمز و راز
یـــادت میـــاد چه روزایی
سَرِ کــــلاس نیومـــدیم
استـــادامون درس میـدادن
امــا ما ، گوش نمی دادیم
خنده هـــامون تو اون روزا
کلاسو رو سَرِش می زاشت
تـــو دل استـــادامــونــم
کینــه و نفرتــو می کاشت
یــــاد میـــاد تــو امتحان
تقلبــــای جور وا جـــور
یادت میاد غرض میدادیــم
کتـــابــــامونو بــی غرور
یادت میـــاد کفری شـدی
گفتی چقـــدر حرف میزنی
گفتی بــابــا بس کـن دیگه
تو گوش من زنـگ می زنی
منــــم از اون پـس همیشه
سَرِ کلاس ساکــــت بودم
با هیشکی حرف نمـی زدم
به درسامون گوش می دادم
اما چه حیف که زود گذشت
دوره همکـــلاسی هــــا
فقط یــه مشت خاطره موند
بین تــــمومه بچــــه ها
می دونــــی بـه قول شاعر
زنــــدگی شهد گل است
حاصل یــــه عمر رفـاقت
عسل خــــــاطــره است

منبع : شعر نو